Александар Дугин “Руско дело“ (“Рускаја вешч“) 2001 Извадок

Ако се прави Хабермас и Мелер, засега дисперзирачките елементи на премодерната можат да се организираат во конзервативно-револуционерен пол, да оформат историски субјект, кој ќе го означи новиот, алтернативен курс на цивилизацијата, каде традиционалното ќе биде рехабилитирано, модерното ќе биде распознаено како субверзивно отклонување, и ќе се состави нова парадигма. Ако се прави оние, кои ја сметаат постмодерната за нова тактика на модерната, последен стадиум на нејзина “катарза“, тогаш сегашниот хаос ќе доведе до потполна деонтологизација на архетиповите, кои, бидејќи изедначени со разединетите елементи на рационалноста и позитивизмот, ќе ја загубат својата животност, зачувана на илегален стадиум, и човекот спокојно ќе може да се подложи на клонирање, како очистен биомеханизам, крајно ослободен од “онтолошката магла“. И историјата навистина ќе заврши, бидејќи ќе исчезне нејзиниот субјект - човекот.